Beyaz Saçlı Kadın Şiiri - Celal Özdemir

Onca yıl aradan sonra;
Benim yaşlarımda,
Beyaz saçlı bir kadın
Aniden belirdi karşımda.
Durdu ve bana sordu:
“Beni tanıdın mı?” dedi.

“Tanıyamadım” dedim…
Derken bir hoş oldu sesim.
Ben onu aslında
Sesinden tanımıştım.
Nedense tanımazlıktan geldim.
Hiç unutmamıştım ki sesini,
Yine de bunu ona belli etmedim.

Kalbim nasıl da hızlı atıyordu,
Sesim ta yüreğimden titriyordu.
İçimde ise
Koca bir mazinin
Külleri alevleniyordu.
Ve gözlerim nemleniyordu.

Kısaca kendini tanıttı…
Aslında boşuna anlattı.
İzi kalmış bir yarayı
Uyandırıp tekrar kanattı.
Çoktan evlenmiş, bir çocuğu olmuş;
Saçları ağarmış, elleri kurumuş.

Oysa ben onu
Hep on altı yaşında sanıyordum.
Ve giderken peşinden
Gözyaşlarımı
İçin için, damla damla
Yüreğime akıtıyordum.

✍️ Celal Özdemir