Beyaz Giysi Şiiri - İrem Ünat

Soyunamam ben bu dünyaya
Kesip atarım üstümdeki yükleri
Çıkarmam onlar düşerler
Bağrımı açarım güneşe

Yak biraz daha
Yansın kavrulsun işte
Çıplak bedenimle yüzleşirim
Dökülen acılarıma bakar
El sallarım

Attım giysileri eşyaları fazla olan her şeyi
Yeni doğmuş bi bebek gibi
İlk nefes ciğerimi yakar
Alışır sonra nefesle dolmaya

Aşinadır kaderinin acımasızlığına
İçi yanarken susmaya alışır bu beden
Kendi kendine acıtır canını
Şimdi beyazlara büründüm
Giydiğim şey kefenimmiş anne