Sende kocaman bir kalbin sıcaklığını buldum ben..
Sesiyle huzur veren, bakışıyla nefesimi kesen..
Beni her sabahın Güneş’i kabul eden..
Sessizliğimin arkasındaki sebebi bilen..
İncindiğim yerden tamir eden,
“Bazen en çok dağıldığım anda
ellerimden tutup beni bana veren..
Kalbimin en yorgun yerini bile
sevgiyle sarabilen...
En sessiz çöküşlerimi bile duyan..
Yorgunluğumu omzunda unutturan..
Bir “iyi misin?” sorusuyla bile içimi yumuşatan..
Karanlığıma ışık olmayı değil,
o karanlıkta benimle kalmayı seçen..
Uzağımın en yakını,
kalabalığın içindeki huzurum olan..
Kırıldığımda sesimden anlayan..
Hiç anlatmadan bile içimde ne taşıdığımı gören..
Bazen tek bir bakışıyla
günlerce içimde kalan yükü hafifleten..
Yanımda olduğunda zamanı susturan,
yokluğunda bile içimde varlığını hissettiren..
Sevilmenin nasıl bir şey olduğunu
bana en sakin haliyle öğreten..
Kalbime acele etmeden dokunan..
Ve en çok da,
beni olduğum gibi seven…
Kalbimin en tanıdık hissi…
Hikâyenin sonunu bildiğim hâlde
inatla içinde kalmak istediğim…
Asla bırakmak istemeyip,
aynı anda tamamen sahip olamayacağımı bildiğim…
Biraz yarım,
biraz imkânsız,
ama gönlümün en vazgeçilmez yeri…
Ne kadar imkânsız olursa olsun,
kalbim,
hep en mümkün yerinden sevdi…
belki de bu yüzden
hiç korkmadım sevgiden...seninle öğrendim;
insanın içini güzelleştiren şey
bazen sadece gerçekten sevebilmekmiş…
Şimdi hayat ne getirirse getirsin,
içimde kocaman bir Aşk yaşıyorum.
Beni ayakta tutan
yeniden inandıran,
yeniden güldüren bir aşk
Belki her şey kolay olmayacak,
belki bazen yorulacağım…
ama içimdeki bu sevgiyle
hayata yine de meydan okuyacağım...!
*Beyaz *
Eserleri
“Aşkın Bende Kalan Hali”
En ölümsüz sevgilerin
Sonsuz denen göklerin
Herşeyin bir sonu varsa
Ayrılıkların da sonu var
Bir gün çıkıp geleceksin




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!