Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
şair Dost Yusuf Değirmenci'ye çok teşekkür ediyorum...zamanımızda elbette bazı moral açıları çok değişime uğradı..eskilerin herşeyi gibi sevgisinide,ayrılığınıda bir beter özler oldu insan bugünlerde..şiirin ise yaşantımla alakası yok..sadece başka hayat hikayelerinde gerçekleşen bazı olayları genelleme anlamında yazdım..beğeni ve puanlama için çok teşekkür ederim güzel kalemli Dost...
Beyaz atlı pirensler yok artık öyle görünenler gömlek değiştirirgibi aşk değiştitiyorlar var mı sşzn gibi candan seveni
gidenin peşinden koşulmaz alibey amm ayürekte sancısı kalır bu şiirde öyleolmuş ve harika olmuş o duyguyu sere serpa gönlüne saçmış olan giden olmasaydı bu güzel şiir olmazdı belkide kutluyorum 10 p
sözleriniz doğru ve gerçek..insanoğlu bazı denemelerden geçerek olgunlaşıyor..dileğimiz, bu denemelerin hepimiz için en az hasarla atlatılması..bu şiirde, yazdığım pek çok şiir gibi toplumdaki bazı sorunları anlaşılır bir dille aktarmak ve gerekli olan bazı kişilerin belki okuyup bazı şeyleri düşünmelerine daha geniş bir alan yaratabilmek amaçlıydı..yani benim özel hayatımla ilgisi yok..fakat yazılış itibarıyla bende okusam gerçekten yaşamış yazan derim belki..beğenmenize sevindim..değerli yorumunuz ve puanlar için çok teşekkür ederim değerli Dost...İzmir'den sevgiler saygılar ve selamlarımla..hayatınız her zaman güzel olsun...
sözleriniz doğru..gerçek..olgunlaşabilmek için belkide bazı denemelerden geçmek zorunda sanki insanoğlu..bu şiirde, yazdığım bir çok şiir gibi benim özel hayatımla ilgisi olmayan bir şiirdi..fakat yazış şekli itibarıyla bende olsam yaşamış sanki diye düşünürdüm belki..bazı olayları anlatan bazı şiirleri yazıp toplumun bazı sorunlarını yaşayanların ağzından dile getirmeye çalışıyorum..hani,bazı gerekli olan kişilere belki biraz düşünme alanı yaratır umuduyla..
değerli dost Selma Hanım'a güzel dilekleri ve puanlama için çok teşekkür ediyorum..İzmir'den sevgiler saygılar ve selamlarımla..hayatınız her zaman güzel olsun...
İnsanların hayatlarına girmesi gerekenler girer ve görevleri bitincede çıkar giderler.Unutulmazlar belki ama olgunlaşmamızı sağlarlar sizi kaybedenler üzülsün siz asla sevmekten vazgeçmeyin.Ruhunuza hitab edecek ruh eşinizi bulmanız dileği ile tebrikler.Zevkle okudum.
Bu şiir ile ilgili 5 tane yorum bulunmakta