Saçları altın sarısıydı;
Kunduracıda tezgahtardı;
Bir Almancı ile tanıştı.
Almancının annesi uygun görmedi.
Yaşıydı;
Arada çocuk vardı;
Başka çocuğu olmayacaktı;
Yabancıydı;
Onay çıkmayacaktı.
Memleketten her gelişte;
Bir iki fistan bavuldaydı;
Yerlerini kasetler aldı.
Hasret türkülerini dinlerdi sabaha karşı;
Tek sözünü anlamadan.
Besteler uymuştu güftelere;
Hüngür hüngür, hıçkırarak ağlardı.
Yaşam böyle aktı;
Sevgisinin yanında;
Gözyaşını da ömür boyu paylaştı.
Kayıt Tarihi : 4.3.2026 00:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
19 Şubat 2024. Türkiye özlemi ile ömürleri geçen, yaşamlarını kazanmak için dönemeyen “Almancı” insanlarımızın “yaşadıklarını” dile çok az mı getirdik?




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!