Besni Sevdası Şiiri - Zeynel Abidin Yücel

Dua ile başlar idi işine,
Hiç laf konuşmazdı boşu boşuna,
Köşker pazarında muşta sesiyle,
Köseleden çarık dikenler vardı.

Her yönden gelirdi mekik sesleri,
İplik sarar anaları kızları,
Hem güleçti hem mutluydu yüzleri,
Çarşafı savanı dokuyan vardı.

Gözümde tütüyor eski havası,
Evliyalar yurdu atlas libası,
Çok güzeldir tenekesi tavası,
Yiyeni mest eden üzümü vardı.

Çatal kaya musallası hamamı,
Ne güzeldi insanların tamamı,
Ne olur açma derin olan yaramı,
Halil Baba gibi bir Ulumuz vardı.

Hüseyin amca ile danacının şerbeti,
Şıhın şekerinin vardır hikmeti,
Babamya, Abbası Deli Hacisi,
Hıra gibi bizim delimiz vardı.

Bilmem ki ne desem nasıl söylesem,
Kıssadan hisse al sen bir kamilsen,
Hele biri var ki yüze bir insan,
Erdemoğlu gibi bir bilgemiz vardı.

Gelin hamamına giderdi kızlar,
Kına gecesinde çalınır sazlar,
Sevinse de gene ana yüreği sızlar,
Kör Mustafa derler canımız vardı.

Fırıncılar sabah erken ocak yakarlardı,
Nohut tahılından maya tutardı,
Hele o basmedin bir tadı vardı,
Kopov Ammet gibi nice ustamız vardı.

Mustafa Baba deriz bir ulu kişi,
Dertlere dermandı hep bütün işi,
Hal ehliydi ama hep ulu işi,
Kadiriler gibi yolumuz vardı.

Kavga nedir dövüş nedir bilmezdik,
Önümüzden büyük geçse geçmezdik,
Kapımızda hiç kilitli yatmazdık,
Böyle bir güzelce huyumuz vardı.

Dedem Kadı Haci, Babam Keşiştir,
Bedeni yürüten ulu bir baştır,
Dünya hakikattır gerisi boştur,
Zeynel derler biçare kulunuz vardı.