Berna Kaya Şiirleri - Şair Berna Kaya

Yüreğimin dilini sığdırıp, pabuçlarımın öz geçmişine
Rastgele, kemiksiz savuruyorum her ilmeğin zarını,
Kucaklaşmış bağcıklarımın üzerine...
Kimin avucundan süpürülsem,
Onun tozu üzerinde girdi pabuçlarım birbirine...
Gecikmiş ayaklanmalarımın cesareti kırıldı her seferinde,

Sen benim kafamı karıştırıyorsun…
Bana adanmış zamanların içinde münferit ve bir hayli emin adımlarla aklıma giriyorsun.
Kadehim kaçıyor avuçlarımda yanan manastıra,
Topuklarını kaldırıyor kapalı kursağımda sevişen sarhoşluk…
Dudaklarımı sıkıştırıyor dişlerimde titreyen bir korku…

Sanırım birazdan ağlayacağım…
Sanırım,az sonra dokunduğum son taşın sabrı burnumda boynu bükülen direklerin tellerini boğazıma kadar gerip,
Kursağımda ödü koptu kopacak,efsanesi yasaklanmış bir hıçkırığın dilini çözecek.
Açık havada üzerime yağan yağmurun iffeti terini toprağa bırakırken,gözlerimde parçalanan umutlara yarınlar şahitken,
Sanırım birazdan bana yazık olacak.

İçimden ağlıyorum.
Çok içimden,içten…
Sığınaklarımdan rutubetler dökülüyor ciğerlerime.
Derya deniz sözlerden kaçıyorum feryat figan.
Şuramdan kopuyor daha karşıya geçmeden elimi bırakan bir öfke.
Şurama düşüyor yerinde duramayan sensizlik.

Gitmenden daha fazlaydı bazı şeyler.
Bazı şeyler yolumun üzerinde çok oyaladı beni.
Farketmek,elimde tuttuğum en sağlam kozum olsa da;
Ortaya koyamamak galip getirdi seni.
İliğinde boğulan zayıf düğmenin koptu kopacak son vaziyeti gibi hissettim aslında gideceğini.
“Bugün yapmadıysa,yarına da yakıştırmaz.”dedim.

Merhaba!
Nasılsın?
İyiyim yazmışsın son mesajında...
İyi misin gerçekten?
Bunun doğru olduğuna inandırmak mı sadece niyetin?
Yoksa;

Bir sancıyı ikinci kez aynı yerden doğurunca
Adını bile koyamıyorsun...
Cami avlusunda bulunan bir bebeğin,
Bir adının olması gerektiğini bildiğin halde
Adının ne olduğunu bilmemek gibi...
Sen adını ne koyarsan koy

Sus uykusu ve ağdalı bir isteksizlik…
Yarına hazır,çığlık havzasında yetişmiş birkaç yüksek ses.
Damağımda zehirin siyah tadı.
Ciğerlerimde kendini dar alanda büyüten kuşku.
Hep bir sabaha daha uyanma korkusu.
Ben hep burada bir yerde asıyorum umudu.

Bir gece,
Senin şiirinin dilinden;
Kendime rengarenk çiçekleri toplayıp,
Papatya fallarını aşka sürüyüp,
Sarhoş ruhumun, mezelenmiş bestesiyle
Bir çocuğun, parmak ucu mutluluğu dansı üzerinde

İçimde,gözyaşları ile beslenen zehirli bir anızın hırçın kökleri,
Gözümde,harlı bir ateşin bulanık sudan taşan belirsiz istikameti,
Dilimde,inandığım yerden vurulduğum ahların sindirilmiş,haksız rekabeti.
Şimdi gidiyorum...
Karanlığımda koşturmak isteyen bir çığlığın;
Kulaklarımda bir türlü dinmeyen uğultusuna teslim olup,