Neyi düşünür insan..
ölümün ayak seslerini duyduğunda..
adım adım yürürken darağacına..
yanı başında hissettiğinde onu..
bir kuşun özgürce kanat çırpışınımı
yoksa masmavi denizlerimi..
Neyler çalınıyor
gönlümün kubbelerinin altında yankılarıyla
zehir gibi yakıyor ruhumu
çılgın bir dalga oluyor sevmek
yıkıyor bulutlarımı
Baki den bir gazel duyuyorum
yüzümde,
büyüdüğüm toprağın bereketini ve buğusunu taşırım
ellerim toprak kokar
avuçlarımda çiçekler.
İçimde insanlarımın kederini taşırım
Hepsinden bir parça.
Sana aşıkken;
bir şehirdim ben
büyük, kocaman bir şehir.
Aşkın;
ekmek gibi
öpülüpte başa konulduğu bir şehir
Şehrimde sevmek isterim seni
güneşin sapsarı yaktığı Çukurova da
hani bir yanı kurak iklimin çocuğu
bir yanında hünerli elleriyle pamuk toplar insanlarım
yanar yürekleri toprak gibi
o toprakta sarsam kollarıma dolasam yüreğime seni
Sen;
yalnız bir gün düşünürsün
uzak ülkelerde
aç yattığını insanların
bense;
her gün düşünürüm
Nergis kokluyorum soluğumda
Sen yoksun diye yanımda
Sen olsan seni koklayacaktım
Anlamı olacaktı nefes almanın
Şimdi ölmek geliyor aklıma
Çiçekler bile uykuda
Toprak da
Güneş de
Bir tek yıldızlar ve ben
Ayaktayız bu gece
Sohbet ediyoruz
Sen elimi tutunca
Ilık yaz yağmurları yağardı
Çukurova gibi yanan yüreğime
Serinlerdim
Sen öpünce beni
Güzellikleri düşün arkadaş
bu kederli hayatta ancak böyle kalabilirsin
hayat; seni sallarken sonsuz boşlukta
ancak böyle gülebilirsin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!