Aram bir geçmişin kısaltma yolundan geldi ansızın.
Bir ses düşmesi gibi, devrik bir cümle gibi yerleşti literatürüne yolculuğumuzun.
Kendisiyle ismi arasında hep bir çelişki oldu aslında.
Uzunca bir tedirginlik, kararsız bir bekleyiş oldu kendi başına.
Hep yokluğunu aradığımız, usandırıcı bir randevuydu hep geç kalan…
İlk günkü gibi İstanbullu kaldı bir yanı,
Bir yanı esmerliğinden aldı veraset tenimizin.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta