Küçücük bir umuttu berenis,
saçları kızıl gölge kırmızısı,
uzak diyarların çocuğuydu,
ne özlemleri vardı başucunda nede kırık hayalleri.
An be an zeytin karası gözlerinden yaşlar damıtır,
dünyaya bağlanırdı pamuk ipliğinden...
Berenisti adı
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




hewale delal em zehf keyfxoş deben serkeftene dıxavzın jı bo te (lavinin isim babası)
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta