Benzerine Benzedi Şiiri - Doğan Çeçen

BENZERİNE BENZEDİ

​Aksimi aradım gölgelerde, kırık bir aynada,
Kor ateşlerde ciğerimi kavurdum tek tek.
Savaşım kendimleydi, hüznün o bitmez meydanında,
Ne yaptıysam dindiremedim içimdeki yangını.

​Aklımla çözemedim bu amansız sırrı,
Dar sokaklarda kaybettim izimi, yolumu.
Yıllarca bir sürgündüm, taşıdım kendi ahımı,
Eksik bir kelimeydim, bekleyen hazin sonumu.

​Parça parça eyledi beni feleğin çarkı,
İçimdeki gürültüde sustu ruhumun sesi.
Nereye tutunduysam, koptu daldaki yaprak,
Hangi kıyıya yanaştıysam, harabe çıktı toprak.

​Sıla’mı terki diyar eyledim, geldim gurbetine,
Bir ömrü avuçlarına bırakıp diz çöktüm kapına.
Kendi toprağımda kimsesizdim, kendi göğümde garip,
Herkes bir şey söyledi bu divane adama;
Kimi aklını kaybetti dedi, kimi kaybetti yolunu...
Oysa ben sadece senin izinde harcadım ömrümün sonunu.

​Benzerine benzedi bu deli şairin hali,
Ne yöne baksam senin yüzün, ne söylesem senin sesin.
Sana geldikçe kendimden çıktım, sana benzedim;
Gece gurbetime benzedi, sızım sana benzedi,
Harım sana benzedi, közüm sana benzedi...

​Sıla’mı terki diyar eyledim, geldim kapına;
Beni sensiz, beni bensiz, beni yarım bırakma!

​Sen ki o mübarek an girdin ömrüme,
Topladın dağınıklığımı, "Cem" eyledin kalbimi.
Sen ki bir ışık gibi düştün karanlık üstüme,
Birleştirdin sürgün yemiş, kırık ruhumu.

​Ben sende tamamlandım, sende buldum yönümü,
Ey hüsn-ü tecelli, ey gönlümün en güzel günü…

​Bir erkek nasıl severse, işte öyle sevdim seni;
Aklın sınırlarını yıkarak, korkuyu ardıma atarak.
Bütün gururları süpürüp, göğsüme basarak seni,
Toprağın suyu çektiği gibi, sana susayarak.

​Senin bakışında gördüm ilahi zarafeti,
El-Vedud isminin ateşi çalındı kanıma.
Senden önce meğer bir masalmış dünya sefası,
Senden sonra başladı varlığım, erdim tadına.

​Bir şairin kalemi değil, bir adamın bağrıdır bu,
Sana mühürlenmiş, sana adanmış, sana adak.
Ne geçmişin gölgesi kalır artık ne yarının korkusu,
Senin olduğun her mekan, bana kutsal bir durak.

​Benzerine benzedi bu meftun kalemin dili,
Mürekkebim kanına benzedi, dize dize harf harf sana benzedi.
Ne yana dönsem bu çöl, senin pınarına benzedi;
Sıla’mı terki diyar eyledim, geldim gurbetine,
Beni sensiz bırakma...

​Diyorsun ki "Zaman geçer, fani bu dünya halleri,"
Oysa ben senin gözlerinde zamansızlığı gördüm.
Gülüşünün zarafetinde susturdum fırtınaları,
Sana giden yollarda ömrümü ilmek ilmek ördüm.

​Ellerin ellerimdeyken kainat susar, dinler;
Gözlerin gözlerime değdiğinde başlar ibadet.
Seni seven bu yürek, yalnızca sende dinlenir,
Senden ötesi haram, senden sonrası kıyamet.

​Al bu canı, senindir; ister harca ister sakla,
Bir erkeğin bir kadına vereceği en son yerdir gönlü.
Ben seni fani bir hevesle değil, bir ahiretle,
Öyle bir adanışla sevdim ki; ne başı var ne sonu.

​Benzerine benzedi bu aşık adamın duası,
Aminlerim sana benzedi, dileğim sana benzedi.
Aklım sılasını unuttu, gurbetim sana benzedi;
Sıla’mı terki diyar eyledim, geldim kapına,
Beni sensiz, beni kimsesiz bırakma...

​Yıllar geçse, takvimler devrilse, toprak çağırsa bizi,
Bu şiir kalacak geriye, bu sevdanın nişanesi.
Görenler diyecek ki: "Bir adam sevmişti bir kadını,
Gönlünün zarafetiyle işlenmişti her dizesi."

​Ne yıldızların haritası ölçebilir bu aşkı,
Ne fani dünyalık kehanetler anlayabilir.
Biz seninle zamanın ötesinde bir söz verdik;
Bu söz ki sonsuzluğa atılmış en güzel imzadır.

​Şimdi dur ve dinle göğsüme yaslayıp başını,
Her atışında adın heceleniyor bir dua gibi.
Ben seninle doğdum, seninle anladım neden yaşadığımı,
Ey kalbimin tek sahibi, ey ömrümün ebedi günü...

​Benzerine benzedi bu divane gönül,
Aklım sana benzedi, şiirim sana benzedi,
Soluğum sana benzedi, ömrüm sana benzedi...
Sıla’mı terki diyar eyledim, geldim gurbetine;
Beni sensiz, beni bensiz, beni yarım bırakma!