Bensiz bıraktın Şiiri - Murat Ülkü

Sana kaç kez dedim, bırakma beni,
Karanlık yollarda yönsüz bıraktın.
Yıktın umudumu, yaktın sinemi,
Koca bir dünyada kimsesiz bıraktın.

Gönül bahçesine vefasız girdin,
Sana gül sunana dikeni verdin.
Aşkın izzetini yere düşürdün,
Sen beni bir başıma, dilsiz bıraktın.

Unutma, her ahın bir vakti vardır,
Nankörün sarayı ruhuna dardır.
Kadir bilmeyene hayat borandır,
Kendi ellerinle, sensiz bıraktın.

İkram gördüğü sofraya tüküren,
Çürür günden güne, özünü kemiren.
İçimde yanan o koru söndüren,
Beni bu sevdaya meçhul bıraktın.

Ektiğim emekler heder mi oldu?
Ruhumun gülleri açmadan soldu.
Gözümün pınarı dert ile doldu,
Varlığımı bir kuru cansız bıraktın.

Kime dost dediysem sırtımdan vurdu,
Herkes nefsi için saltanat kurdu.
Vicdan denen o en mukaddes yurdu,
Yıktın temeline, sessiz bıraktın.

Gördüğün değere ihanet ettin,
Gittin de ne buldun, kime ne yettin?
Kendi batağında eriyip bittin,
Bahtını karanlık, nursuz bıraktın.

Gün gelir ararsın o eski kigünü,
Kimse dindiremez içteki ünü.
Mazinin kalbimde koptu düğünü,
Yarınımı öksüz, dünsüz bıraktın.

Aslan payı düşmez tilki postuna,
Gölge düşürülmez gönül dostuna.
Toprak atsan bile sevda üstüne,
Sözünü asılsız, yönsüz bıraktın.

Garip Murat der ki; sözüm hak olsun,
Sana verdiğim her emek yük olsun.
Varsın bu yüreğim hasretle dolsun,
Beni bu âlemde bensiz bıraktın.