Benim sessizliğim ölümdür

Benim sessizliğim bir ölümdür

Benim sessizliğim bir ölümdür,
her kelimemin ardında bir gölge,
her susuşumda kaybolan bir umut vardır.

Konuşmadığım her an,
yüreğimden bir parça eksilir,dünya uzaklaşır
rüzgâr sessizleşir, zaman ağır ağır geçer.

Gözlerim fısıldar,
ama kulaklara ulaşamaz çığlıklarım.
Kalbim atar, ama dudaklarım mühürlüdür;
düşlerim gölgelerle sarılır,
ve sessizliğimin ağırlığı
her şeyi yavaşça örter.

Benim sessizliğim bir ölümdür,
bir mezarın içinde yaşamak gibi,
kimse toprağımı bilmez,
kimse acımı duymaz.
Ve ben, varlığımın gölgesinde,
sessizlik içinde kendi sesimi ararım.

Rüzgâr eser, yaprak düşer,
zaman sürer gider,
ve ben hâlâ sessizliğimle konuşurum,
evrenin boşluğuna fısıldar gibi…

Kimi günler ölüm değil de, bir uyanış olur;
sessizliğimde kaybolan parçalar,
gözlerimde ışık olur,
ve ben yeniden nefes alırım,
yine de her susuşum bir ölümdür
ve her sessizlik bir evrenin içinde kaybolan bir yıldız.