Benim İklimim... Şiiri - Döndü Dülger

Geç gelir bahar benim iklimime,
Çiçekler acele etmez açmak için bahçemde.
Kışlar uzun sürer, yazlarım kuraktır,
Her mevsim biraz eksik,
Biraz geç kalmış yaşanır bende.

Güneş doğsa da hemen değmez pencereme,
Dağlarım yüksektir; çık çık bitmez yolları.
Etrafım çakıl taşlarıyla çevrilidir,
Ayağıma batan kıymıklar eksik olmaz bedenimde.

Radyomda hep bir bozlak çalar;
İçime işleyen eski bir sızı gibi.
Rüzgârım sert eser,
Suyum çoğu zaman buz keser.
Dedim ya, iklimim çetindir benim;
Kolay kolay açılmaz perdelerim yeni güne bende.

Bu yüzden çok üşürüm, çok hırpalarım yüreğimi.
Bir nefes değmeden tenime,
Buz tutan ellerimi kederimin sıcaklığıyla ısıtırım.
Ve benim iklimime bahar kolay uğramaz;
Beklemekle günleri günlere ulamak var kaderimde.

Nihayetinde ikimimin çetinliğindendir
Çiçek açmaktan ümidi kesmişliğim.
Kurak gönlümün çilesindendir
Geçmeyen kışın içinde
Yalnız yaşamaya ant içmişliğim...
Döndü Dülger