Hatice Elveren Peköz
Annemle babamın geceleri yoksulluk üzerine söyledikleri ninnilerle avundu çocukluğum.
Şimdilerde alışmışım, kumkuma kuş-kuşu gibi yalnızlıklara.
Giydiklerim, o ev benim olmadı hiç.
Benim değildi duvara astığım resimler
Geceleri gökyüzündeki yıldızları sayarken,
Uyandım, yıldızlar benim değil…
Bu kadar yürekten çağırma beni!
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,
Devamını Oku
Bir gece ansızın gelebilirim.
Beni bekliyorsan, uyumamışsan,
Sevinçten kapında ölebilirim.
Belki de hayata yeni başlarım,




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta