Beni Unutma Şiiri - Ekrem Öztürk 3

“Gün gelir unutur insan…” diyorlar.
Belki doğrudur.
Zaman geçer, sesler azalır, yollar değişir, hayat yeni yüzler, yeni telaşlar getirir.
İnsan bazı şeyleri unutur…

Ama bazı unutmalar vardır ki; üzerinden zaman geçtiği için değil, içinden vefa çekildiği için olur.

Bugün sana “Bari sen unutma…” diyeceğim.
Ama sonra duruyorum.
Çünkü biliyorum; vefasızlar çoktan unutur, vedasız gidenler zaten geride ne kaldığına dönüp bakmaz.

Oysa unutmamak, sevginin sadakasıdır.
Birini sevdim demenin en sessiz ama en doğru hâlidir.
Ve vefa dediğimiz şey; büyük sözler değil, geçen zamana rağmen eksilmeyen hatırlayıştır.

Unutmamak, sevginin zekâtıdır.
İnsanın kalbinde biriktirdiği güzel günlerden, ortak hatıralardan, yaşanmış emeklerden pay vermesidir.
Bir şarkı duyunca durup düşünmek…
Bir sokaktan geçerken içinden bir isim geçirmek…
Bir mevsim değiştiğinde, bir zamanı hatırlamak…
İşte bazen sevginin en gerçek hâli budur.

Çünkü unutmak sadece bir insanı kaybetmek değildir;
bir zamanı, bir emeği, bir duayı, bir bekleyişi de yok saymaktır.

Hatıralar yük değildir Azize…
Hatıralar yaşatmaktır.
Ara sıra dönüp anıları tozlu raflardan indirmek, yaşananlara “iyi ki vardın” diyebilmektir.
Geçmişi sırtında taşımak değil; onu kalbinde incitmeden saklamaktır.

Unutmamak; geçmişe saygıdır.
Sevgiye saygıdır.
Birlikte geçen yıllara, verilen emeğe, edilen sözlere saygıdır.

Ve insan bazen sevdiğini yanında tutamaz…
Ama hatırasını güzel tutabilir.

Ben bugün bunu öğrendim;
İnsan herkesle yollarını ayırabilir…
Ama herkesle hatıralarını ayırmamalı.

Çünkü bazı insanlar gider…
Ama unutulmaması gereken şey, gittikleri değil; bir zamanlar gerçekten var olduklarıdır.