Beni Sevme Şiiri - Dursuncan Yildiz

Beni Sevme

Beni sevme, yanımda olmayan bir gölge gibi,
Gözlerimden süzülen karanlıklar yeter de artar bana.
Yüküm ağır, sessizliğe adanmış ağıtlar gibi
Nefreti hatırlatma, yankılanan tınısı
Düşlerime saplanmış bir hançer olur ancak.

Ben kendime yeterim, içimde büyüyen ağaçlar
Köklerinden gökyüzüne uzanan dalların şarkısı.
Özgürlüğün serin nefesi dolarken içime
Sözlerin vurgusunu, yankılanan boşluklarda
Söylemeden dahi sezebilirim, bir kuşun kanat çırpışı gibi.

Sahte aşklara mühür vurulmuş dudaklardan
Akar hiçlik, bir yılanın teni gibi soğuk ve kaygan.
Bir gölgeyim ben, kendi düşlerimin peşinde
Giden bir yolcu, yalnızlığın dokusuyla örülü.

Yağmurun nemi, toprağın derinliğinde
Kendi izlerini arayan bir rüzgar, dilsiz;
Hatıraların sessizce hıçkırdığı gecede
Yanılsamaların dans ettiği bir aynanın karşısında
Kendini bulan bir kemancı gibi.

Döngüler, iç içe geçmiş halkalar
Anıların ve unutuşların arasında bir deniz
Dalgalanır, umutla umut arasında
Sonsuzluğun eşiğinde, belli belirsiz
Bir ışık huzmesi sızar çatlaklardan.

Ve sen, beni sevme, bir gölgeyi Severcesine
Çünkü biliyorum, bu yanılsama
Bir düşte kaybolmuş, unutulmuş bir isim gibi
Rüzgarın Gelişiyle kaybolup gider...