Beni Kayıttan Silin Şiiri - Kemter Abdal

Beni nüfusa yazdılar,
Doğdum sandılar.

Beni okula verdiler,
Adam olacağım sandılar.

Beni askere çağırdılar,
Vatan olacağım sandılar.

Beni bankaya bağladılar,
Müşteri olacağım sandılar.

Beni mahkemeye sürdüler,
Suç olacağım sandılar.

Beni ekrana düşürdüler,
Görüntü olacağım sandılar.

Ben hiçbirinizin sandığı şey olmadım.

Ben ad verilmeden önceki candım.
Ben mühürden önceki nefes,
Devletten önceki insan,
Korkudan önceki ateştim.

Kimlik kartımda fotoğrafım var,
Ama yüzüm yok.

Tapuda yerim var,
Ama yurdum yok.

Bankada hesabım var,
Ama nasibim yok.

Mahkemede dosyam var,
Ama hakikatim yok.

Ekranda görüntüm var,
Ama ruhum yok.

Ey çağ,
Sen insanı kayda aldın,
Ama canı kaçırdın.

Parmak izimi bildin,
Yaramı bilmedin.

Yüzümü taradın,
Gözümdeki geceyi görmedin.

Sesimi kaydettin,
İçimdeki susmayı duymadın.

Bana bir ad verdiler,
İçine soy sop doldurdular.

Bana bir din verdiler,
İçine korku doldurdular.

Bana bir vatan verdiler,
İçine sınır doldurdular.

Bana bir hayat verdiler,
İçine borç doldurdular.

Sonra dönüp dediler ki:
“Yaşa.”

Ben dedim:
“Bu yaşamak değil,
Bu ağır ağır kayda dönüşmektir.”

Ben doğmadım,
Beni kaydettiler.

Ben büyümedim,
Beni ölçtüler.

Ben sevmedim,
Beni sınıflandırdılar.

Ben konuşmadım,
Beni arşivlediler.

Ben ölmedim,
Beni sistemden düşürdüler.

Nesîmî’nin derisini soydular,
Bizim çağda verimizi soyarlar.

O meydanda teninden geçti,
Biz ekranda kendimizi kaybederiz.

O bıçakla sınandı,
Biz şifreyle.

O cellada baktı,
Biz kameraya.

Ve kameranın gözünde merhamet yoktur.
Algoritmanın kalbinde anne yoktur.
Devletin arşivinde çocuk kokusu yoktur.
Bankanın ekranında gözyaşı görünmez.
Mahkeme tutanağına ah yazılmaz.

Ama ah vardır.

Ah, kayıt dışıdır.
Ah, mühürsüzdür.
Ah, imzasızdır.
Ah, dosyasızdır.
Ah, hiçbir sisteme sığmaz.

Ah, Hakk’ın karanlığa attığı sessiz yıldırımdır.

Bir gün bütün arşivler yanmayacak,
Ama utanacak.

Bir gün bütün kameralar kırılmayacak,
Ama gördüklerinden kör olacak.

Bir gün bütün dosyalar kapanmayacak,
Ama içindeki yalanlar kendi kendine kanayacak.

Çünkü insan dosya değildir.
İnsan barkod değildir.
İnsan vekâlet değildir.
İnsan tutanak değildir.
İnsan, imzaya sıkıştırılmış bir gölge değildir.

İnsan, Hakk’ın nefesidir;
Ve nefes mühür tutmaz.

Beni çağırdılar:
“Gel, kendini ispat et.”

Ben dedim:
“Kime?”

Dediler:
“Bize.”

Ben güldüm:
“Siz kendinizi neyle ispat ettiniz?”

Tahtınız mı insan yaptı sizi?
Mührünüz mü?
Cübbeniz mi?
Koltuklarınız mı?
Kameralarınız mı?
Paranız mı?
Ordularınız mı?
Kalabalıklarınız mı?

Bir kız çocuğu ağladığında
Bunların hepsi paçavraya döner.

Bir anne feryat ettiğinde
Bütün devlet dilleri kekeler.

Bir yoksulun hakkı yenildiğinde
Bütün yasalar kendi gölgesinden utanır.

Ben gördüm:

Zalim dua ederken bile zalimdi.
Hırsız namus anlatırken bile hırsızdı.
Korkak kahramanlık nutku atarken bile korkaktı.
Sahte derviş aşk derken bile pazarlık yapıyordu.

Ben gördüm:

İnsan en çok kendi maskesine tapıyor.
Kendi adını put yapıyor.
Kendi koltuğunu kıble sanıyor.
Kendi çıkarını kader diye okutuyor.
Kendi korkusunu ahlak diye satıyor.

Ben sizin ahlakınızı soyunurum.
Ben sizin korkunuzu soyunurum.
Ben sizin verdiğiniz itibarı soyunurum.

Ünvanınızı, kaydınızı, hükmünüzü,
Sözde merhametinizi,
Sahte kutsallığınızı soyunurum.

Çıplak kalırım,
Ama yalan giymem.

Bir deri verdiler bana,
İçine dünya doldurdular.

Bir akıl verdiler,
İçine hesap doldurdular.

Bir kalp verdiler,
İçine korku saldılar.

Bir ömür verdiler,
İçine borç, telaş, kavga, mahkeme, ekran, imza doldurdular.

Sonra dediler ki:
“İşte insansın.”

Hayır.

Ben bu yüklerin toplamı değilim.
Ben bu kaydın içinde kaybolan şey değilim.
Ben sizin tuttuğunuz defterde eksik kalan cümleyim.

Ben sistemden düşerken
Hakk’a düştüm.

Adımı silerken
Sırrım çoğaldı.

Derimi soyarken
İçimden başka bir gök çıktı.

Beni yok sayarken
Ben asıl o zaman var oldum.

Ey dünya,
Ben sana sığmadım diye suçlu değilim.

Sen insana dar geldin diye yıkılacaksın.

Ben senin kapına gelmedim diye eksik değilim.

Sen Hakk’ın kapısını unuttun diye karanlıksın.

Beni kayıttan silin.
Beni listeden çıkarın.
Beni defterden düşün.
Beni ekrandan kapatın.
Beni dosyadan ayırın.
Beni ismimden soyun.
Beni bedenimden soyun.

Sonra bakın:

Geriye ne kalacak?

Bir eski fotoğraf mı?
Bir kapanmış hesap mı?
Bir unutulmuş tutanak mı?
Bir soğuk mezar taşı mı?
Bir sistem kaydı mı?

Hayır.

Geriye çıplak bir hakikat kalacak:

İnsan Hakk’a aittir.

Onu hiçbir düzen tam alamaz.
Hiçbir kayıt tam tutamaz.
Hiçbir mahkeme tam tartamaz.
Hiçbir kamera tam göremez.
Hiçbir mezar tam kapatamaz.

Çünkü can dediğin şey
Devletin bilmediği bir dildir.

Aşk dediğin şey
Algoritmanın çözemediği bir şifredir.

Hak dediğin şey
Zalimin uykusuna giren sessiz baltadır.

Ben o baltayı elde taşımam.
Ben o baltayı sözde taşırım.

Ben kimseye kıymam.
Ben yalanın köküne inerim.

Ben insan öldürmem.
Ben put öldürürüm:

Korku putunu,
Kayıt putunu,
İtibar putunu,
Koltuk putunu,
Sahte kutsallık putunu.

Ey beni arayanlar,
Beni mezarda aramayın.

Beni nüfusta aramayın.
Beni dosyada aramayın.
Beni ekranda aramayın.
Beni soyadında aramayın.
Beni surette aramayın.

Ben orada yokum.

Ben bir çocuğun korunmamış uykusundayım.
Ben bir annenin yutulmuş feryadındayım.
Ben haksızlığa uğramış bir yoksulun boğazındayım.
Ben mahkemede titreyen hakikatin elindeyim.
Ben ekrandan silinen insan yüzündeyim.
Ben derisi soyulmuş sözün içindeyim.

Kemter’im, adımı da soyundum,
Mahlasımı da ateşe attım.

Ne Ali kaldı bende,
Ne kul, ne köle, ne kayıt, ne kabuk.

Bir çıplak nefes kaldı,
Bir kırık saz,
Bir yanık söz,
Bir de Hakk’a yürüyen can.

Beni kayıttan silin,
Ben Hakk’ta çoğalırım.

Beni susturun,
Ben ah olurum.

Beni gömün,
Ben toprakta dil olurum.

Beni yakın,
Ben külden nefes olurum.

Çünkü insan deriye sığmaz.
İnsan kayda sığmaz.
İnsan korkuya sığmaz.

İnsan kendini Hakk’a verince,
Ölüm bile ona dar gelir.

Kemter Abdal sözünü burada kesmez;
Çünkü söz kesilirse yalan çoğalır.

Bir gün bütün kayıtlar susacak,
Bir gün bütün mühürler düşecek,
Bir gün bütün ekranlar kararacak.

Ve o gün
İnsandan geriye yalnız şu kalacak:

Bir nefes,
Bir hakikat,
Bir ah,
Bir aşk.