Bir memleketin, iki ayrı mevsimiydik seninle
Sen zemheri ayazı olan kış,
Ben yaprak döken bir sonbahar
Yeller esiyordu bana her bakışında
Israrla da çiçek açmamı bekledin
Bir kardelen falan değildim ki
O kadar baktın da, hiç mi görmedin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta