Beni Gölgeme Sor Şiiri - Hakan Şuayb Erdem

Beni anlat desen, sözcükler susar,
Yollar bilir beni, bir de akşamlar.
Yüzümde gülüş var sanırlar ama,
İçimde kırılmış nice baharlar var.

Beni gölgeme sor, o hiç ayrılmadı,
Yağmuru, ayazı benimle yaşadı.
Kimseler görmedi içimde kopanı,
Sessiz çığlıklarım beni taşıdı.

Bir eski türküde kaldı çocukluğum,
Annemin sesinde uyurdu yorgunluğum.
Şimdi her hatıra ince bir sızı,
Zamana yenildi en güzel duygum.

Dost sandıklarım rüzgâr gibi geçti,
Kimi iz bıraktı, kimi sessizce gitti.
Ben yine affettim kırılan yerimle,
Kalbim küllerinden yeniden yeşerdi.

Geceyi dinledim yıldızlar altında,
Ay bile dertliydi sessizliğim kadar.
Gözlerim uzakta kaybolan yıllarda,
Bir umut aradı solgun sabahlarda.

Bir gün gidersem bu yorgun dünyadan,
Adımı rüzgâra emanet ederim.
Bir çınar gölgesinde beni hatırlarsan,
Belki bir ezgide yeniden dönerim

Çünkü insan bazen kendini saklar,
Ne aynalar bilir ne de yabancılar.
Ne bulutlara sor , ne de Yağmurlara
Ne kalabalıklara sor, ne de yıllara...

Beni gölgeme sor…
En sadık yol arkadaşım odur.
Ben sustuğum her yerde o konuşur,
Ve bütün hikâyemi sessizce o korur...

Beni arama kalabalıklarda...
Ben çoktan sessizliğe taşındım.
Eğer bir akşam güneş batarken
Ardından uzayan bir gölge görürsen...
Bil ki ben hâlâ oradayım.
Beni gölgeme sor...