Beni Ben Bitirdim Şiiri - Deniz Gece Mavisi

Öyle bir yerdeyim ki
Bir yanım, “Buralar senin; sen buralara aitsin,” diyor.
Bir yanım ise, “Kır esaret zincirlerini, ait olduğun yeri bul,” diyor.
Ben ise var ile yok arasındayım.
Var mıyım, yok muyum?
Yokluk varlık doğurur mu, bilmiyorum.

Hayatım bir omuz, bir diz aramakla geçti.
Kendime sarılıp gözyaşımı kazağımın koluna silmeyi öğrendim.
Bir adım atsam
toprak kayacak sanki altımdan.
“Dur” desem
içimde bir şey büyüyor.
Ne kalıyorum diyebiliyorum
ne de gidebiliyorum.

Gölgem bile tereddütte.
Bir yere ait olmak
bazen bir kapı değil,
bir yaraya alışmak gibi;
kanamıyor diye iyileşti sanmak ahmaklık.

İnsan sandığım duvarlara yaslandım.
Duvarlar sağlamdı,
ben dağıldım.
Dağılan her parçam kendini yeniden inşa etti ama ben bir türlü ben olamadım
Kimseye geç kalmadım,
kendime geç kaldığım kadar.
Ve kimseyi harcamadım,
kendimi harcadığım kadar.
Beni ben bitirdim,

Düşmanımın merhameti,
Dostumun ihaneti,
Yarimin sadakatsizliği,
Umrumda degil artık.
Çatı sağlam,
Duvarlar sağlam,
Bir tek suvalarım dökük.
Bu hikayede yıkılan ben oldum
Yıkan sen...
30.01.2026 15:12