Benden Mahzuni ye Şiiri - Hüdaverdi Öz

Parsel parsel eylemişler dünya yı
Bir dikili taştan gayri nem kaldı?
Böyle demişti, aleme mahzuni...
Soğan ekmek, aştan gayri nem kaldı?

Dolandım, yedi iklim dört köşeyi...
Yitirdim özden, tebessüm gülmeyi
Hırsızlar çaldı, götürdü neşeyi...
Sekiz mevsim, kıştan gayri nem kaldı?

Kah seyyah oldum, dolaştım avrupayı
Kah çoban oldum, giyindim abayı
Terkettim dünyalık, villa sarayı
İki bardak, çaydan gayri nem kaldı?

Kimi deli dedi, kimi de derviş
Kimi berduş dedi, kimi de ermiş
Ömür sermayem sessiz sessiz gitmiş
Yorgun beden, candan gayri nem kaldı?

Sermayemi değirmende un ettiler
Gelip yeşil bağımı zay ettiler
Yiğit iken, halımı vay ettiler
Bir belalı, baştan gayri nem kaldı?

Ben mahzuni değilem bu biline
Bir hal oldu, gözüm ile dizime
Kimse itibar etmiyor sözüme
Şu sinem de, gamdan gayrı nem kaldı?

Düşünce, dostlar yandan vız geçtiler
Desdek dediler, birden vaz geçtiler
Uzaktan benimle gır gır geçtiler...
Gönlüm de bir ahtan gayri nem kaldı?

Hüdaverdi Öz'üm kaldım dağlarda
Tuzun koktuğu, bozulmuş çağlarda
Gün gelir sesim duyulmaz mezarda
Üç metre kefenden gayri nem kaldı?