Benden bize uyaış Şiiri - Kemal Tekir

Ben’den Biz’e: Uyanışın İki Yüzü

Başlangıçta bir “ben” vardı
Kendi içine kapanmış
Kendi sesini evren sanan
Küçük ama iddialı bir yalnızlık
Sonra çatladı kabuğu
Bir başkasının acısı değince yüreğine
Anladı:
Ben dediği, eksik bir cümleydi
Ve “biz” eklendi sonuna
Cümle anlam kazandı
Kolektif bilinç doğdu o an
Birlikte atan kalplerin
Görünmeyen ağıyla örülü
Sessiz ama derin bir hakikat

Ama her doğan ışığın
Bir gölgesi vardı
Kalabalıklar toplandı meydanlara
Sözler büyüdü, alkış çoğaldı
Popülizm sahneye çıktı:
“Hakikat, çoğunluktur” dedi
Oysa çoğunluk
Bazen sadece yönlendirilmiş bir yankıdır
Ve yankı
Asla kendi sesi değildir insanın.

Pragmatizm eğildi kulağına çağın:
“İşe yarıyorsa doğrudur”
Ve insan
Faydayı hakikatin yerine koydu
Böylece “biz”
Bilinç olmaktan çıktı
Bir araç oldu
Bir kalabalık oyunu
Oysa gerçek kolektif bilinç
Ne slogan taşır
Ne kör inanç

O,
Sorgulayan kalplerin birliğidir
Farklılıkların uyumudur
Ve en çok da
Hakikate sadakattir
Benlik yok olmaz orada
Aksine arınır
Egonun gürültüsünden sıyrılır
Özün sessizliğine varır

Ve insan anlar:
Ne yalnız bir “ben” yeter
Ne de düşünmeyen bir “biz”
Hakikat
Uyanmış benliklerin
Özgürce kurduğu bir birlikte saklıdır
Ve o birlik
Ne kalabalıktır
Ne yalnızlık
O birlik
Uyanmış farkındalıklı bilinçtir.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi