Bende Kalan Şiiri - Salih Sarıkaya

Neydi adı,
beni bağlayan kimyanın?
Bazen yoğun,
kimi zaman belirsiz…

Belki de gereklilik sarhoşluğu.

Öfkeden değil bu söz.
Bir yol vardı önümde.
Sen yanımdaydın.
Dalgalar yükseldi,
bildiğim bir hâldi bu.

Aradığım bendim.
Sende kayboldum.
Ayakta sandım kendimi.
Yanılmışım.

Ateş harlandıkça
kor oldum sandım.
Yanmayı yaşamak sanmışım.
Şimdi küllerden
ağırlığımı topluyorum.

Ne sana kızıyorum,
ne kendime.
Umulan bir şey
vardı,
ve bitti.

Şimdi,
bende kalan kendim,
Ve sen kendi yolunda.

Giderken
öfke değil,
emanet bırakıyorum.