Bencilik Şiiri - Me Sak

Burunlar Kaf Dağı’nda,
gözleri aşağıyı görmez.
Bir içgüdüyle başladı
hayatta kalma telaşı.
Sonra büyüdü, çoğaldı,
adına “biz” dediler.
“Her şey bizim için,” dediler
ama her “biz”in içinde
saklı bir “ben” vardı.

Önce biz doymalıyız,
önce biz kazanmalıyız.
Biz, biz, biz
her ağızda aynı söz,
her kalpte ayrı bir yalnızlık.
Burunlar yükseldikçe
içleri boşaldı.
Sesler sustu,
başkaları silindi.
Kendilerini büyüttükçe
dünya küçüldü.

Kapılar kapandı
kimse girmesin diye.
Ve şimdi
burunlar hâlâ yüksekte,
ama içeride
her biri
kendi “ben”ine hapsolmuş:
yapayalnız,
kimsesiz.
mesakin-26/03/2026