Bênaw ! Şiiri - Nebi Taşdemir

gitmek mi ?
yada gözleri yatırıp ıraklara beklemek mi vuslatı...
derin bir iç çekişten ibaretsin işte
kaburgalarıma çökmüş emperyal bir mermisin belkide
saat gecenin üç'ü
ve ramak kaldı güneşle kucaklaşmamıza
ramak kaldı gerçeklerle yüzleşmemize ...
yada örtbas etmek mi tüm olanları ?
ağrıma gidiyor kendi kazdığım çukurda ölüyor olmak
bir kuş var göğsümde
bir kuş var sanki durmadan çırpınan
kanatları göğe değdikçe kaburgalarımı yalayan

bir ironi içerisindeyim
şizofrenik bir çağrıya kulak veriyorum ha bire,durmadan
yırtılan gecenin kanayan kısmına tuz basmakta nedir ey berduş !
yorgunum
düşünmek ve yürümek çok yoruyor be arkadaş !
bir tufan kopsa diyorum
bir yağmur yağsa ve bitse bu kirli karanlık

Şimdi onu soruyorlar bana
ee de gel de anlat geceni zehir gündüzünü zemberek eden kadını
emsali varmıdır göz bebeklerinin
isyanı andıran şehvetli duruşunun
sıkılmış bir yumruk gibidir ağzından çıkan her cümle
devrim gibi bir kadındır Ruken

Bir tufan kopsa ve yırtılsa orta yerinden ay
en sevişken yanından kanamaya başlasa gece
bitse bu kirli karanlık
bitse bu hengame
sabaha adımı bile hatırlamasam...