"ben Yoruldum Hayat" Şiiri - Zeynep Koçar

"BEN YORULDUM HAYAT"
Ben yoruldum hayat
Taşımaktan yükünü değil
Umudumu kaybetmeye çalışmaktan
Bir avuç sevgiye muhtaç kalıp
Koca kalabalıklar içinde yapayalnız olmaktan

Ben yoruldum hayat
Sırtımdaki dost sandığım bıçaklardan
"Yanındayım"diyenlerden, arkamdan konuşulan fısıltılardan
Ben en çok da kendimi kandırmaktan yoruldum

Ben yoruldum hayat
Her "İyiyim"de biraz daha eksildim
Her "Geçer" dediğim yara biraz daha kanadı içimde
Hayat sen bana çok şey öğrettin
Ama sevmenin cezasını biraz fazla verdin

Ben yoruldum hayat
Kendimi güçlü göstermekten
Düşsem de kimseye belli etmemekten
"Bir şeyim yok" demekten
Aslında içimde kıyametler kopuyordu

Ama yine de hiç yılmadım
Çünkü öğrenmiştim,kırılınca da insan ayakta durabiliyor
Ve ağlamak zayıflık değil,yürek sahibi olmaktı aslında

Şimdi söyle hayat, sana daha ne vereyim
Zaten gençliğimi,umudumu sabrımı verdim
Hala yetinmedin,ben yoruldum hayat

Ama pes etmiyorum
Yüreğim hâlâ sevgiyle çarpıyor
Ve hâlâ içimde bir çocuk
Bir gün her şeyin güzel olacağına inanıyor

04.09.2025