Ben hep affeden taraftım,
Sen hep aynı hatanın farklı bahanesi…
Kalbim çamaşır gibi yıkandı gözyaşında,
Ama sen yine kirli geldin sevgime.
Her “özür” bir çivi çaktı içime,
Her sözün biraz daha öldürdü beni.
Sevgi sandım susmayı,
Meğer ben kendimden vazgeçmişim.
Aynaya bakıyorum artık,
Gözlerimde sen yok…
Yorgun bir kadın var,
İhaneti ezberlemiş, umudu unutmuş.
Ben seni sevdikçe eksildim,
Sen beni kırdıkça çoğaldın.
Ben dua ettim düzelirsin diye,
Sen günah gibi çoğalttın yalanı.
Artık ağlamıyorum eskisi gibi,
Çünkü gözyaşım bile küstü bana…
Kalbim sigarasız bir gece gibi,
Titriyor ama yanmıyor artık sana.
Hayattan değil…
Senden yoruldum.
Sevmekten değil…
Aynı yaraya inanıp durmaktan yoruldum.
Biliyor musun en acısı ne?
Seni hâlâ anlıyorum…
Ama kendimi artık seçiyorum.
Bu, en zor vedam oldu sana.
Kayıt Tarihi : 25.2.2026 07:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Aşktan Yorulmuş Bir Kadın
ak yeleli bir burak koşturur...,
yorgunmuş, gözlerine sis çökmüşmüş,
ne münasebet,
ve yüzümün kan çanağına,
durgun aksin yansıyor…,
pür dikkat ve halka halka gözlerin ve,
harf harf, hece hece, tane tane ama karmaşık
tam üç dilde hatırıma gelen sözlerinle,
aklımın bulanık suyu çekilirken,
kalbimin bypa/ss izleri kıyıya vurur,
buruk bir tebessümün,
umur görmüş omuzlarından kayan;
parka misali…,
susması rahmet,
konuşması zahmet lisanımın;
eflatun bir gülüşün
gözleri yumulu olur,
ve kenarında bir kardelen uyurmuş,
mukaddes sonbaharım...,
solgun bir söğüt,
dallarını yüzüme eğmiş
ve yapraklarının;
yanık bir şiir dizesi gibi,
yürek patikasına düştüğü bu demde,
akıp giden zaman şırıl şırıl,
gözlerimin kenarına,
sensiz çizikler atar…,
kalemine duygunuza saglık
TÜM YORUMLAR (2)