* Ben Yoruldum Aşktan Be Müjgan

BEN YORULDUM AŞKTAN BE MÜJGAN!
Yağmurlar dindi, Müjgan…!
Ve ben çok yorgunum…
Aşktan…!

Ne soğuğun,
Ne de bıraktığın mart güneşi…
Hiçbir şey iflahımı kesmiyor artık…
İğreti bir vurdum duymazlık kuşandım
Öyle büyük beden… bir hissizlik ki…
Bu giyindiğim…
Soydukça, yalnızlığın küfünü …
Dudağı uçuklu bir şiir çıktı
Dört duvarımın… alnından.
Sen gittin…
Yağmurlar bitti…
Ve ben çok… bitkinim… Müjgan!

Şimdi karanlık bir deniz, çekiyor içine… beni.
Say ki batık bir gemiyim,
Say ki… suda boğulan balık…
Nefes alışım bile ödünç…

Ama dün gibi…taze…hala… havsalamda anılar…
Zihnimin her köşesinde,
Öbek öbek…yığın yığın...
Ne vakit düşsen aklıma!
Gamzen,
Seyyar bir hayal biliyor,
Körelen yerlerimde….
Sürgün sürer gibi bana inat
Elime kalemi her alışımda
Eşkâlini nakşediyor…istemsizce şiirlerim…

Hatırlar mısın? Müjgan!
Hani yağmuru düşlerdik ya seninle her akşam üstü.
Süslerdik, Göğü…
fenari kandillerle.
Biraz düş biraz hayal…
Masumduk belki de biraz…
Beyaz gemiler süzülürken aşk denizinden peş peşe
Yırtardık gecenin paçalarını
Alaca karanlığa dikerdik söküldüğü yerlerinden
Kırlangıç gagalarıyla….
Ve Avucumuzda, ısıtırdık, çıplak ayaklarını,
Üşümüş yıldızların…

Yağmur hep senin saçlarını öperdi Müjgan!
Toprak avuçlarını…
Ta ki… sen, deniz kokuncaya kadar…
Yağardı…yağardı…yağardı…hiç bıkıp usanmadan yağmur
Bense….
Neyse işte…
Ama Hiç kıskanmazdım gözlerinden başka bir şeyi
Benim şiirlerimden içerdi…Esmer bulutlar,
Ben kendimden geçerdim bir güzel...
Onlar...yağmurlarından …
Yudumlayıp sevdayı azar azar
Ta ki gönlümüz, aşka kanana kadar….

Gökyüzünde uçuşurdu şen kahkahaların,
Kanatlanmış notalar misali,
Hep seni anlatırdı şarkılar, sen susuncaya dek…
Şimdi sen sustun…
Ben küstüm kendime…Müjgan!
Yağmurları dindirdin…vakitsiz
Ruhumun derin vadilerinde, kara bir leke gibi, güneş…
Doğsa ne doğmasa ne…
Ben bunca yorulduktan sonra…
Aşk… avutur mu beni kırıp döktüğü yerden…
İflah olmaz içimdeki küskün geceler
Artık…
Yağmursuz beldelere yağar …şiirler gözlerimden,
Hava soğuk, deniz soğuk…kalbim soğuk...
Ayaklarım... çok üşüyor Müjgan….

Muhtemelen…Müjgan
Sen, çok uzaklarda bu şiirden kaçarken
Yağmurlarda peşinden gelecek biliyorum…
Hiç canın yanmayacak belki,
Ama benim tırnaklarımı söküyor olacak,
Kör karanlık…
Çünkü Ruhum esir, esmer gecelere
Semeresi bana kaldı yalnızlığın….
Yağmurlar dindi,
Gitti birer birer şen kahkahalar
Ben ne çok direndim ardından vedalara….
Çarpa çarpa dalgalardan aşındı yüreğim…
Çok yorgunum, Vedalardan… Müjgan!

Muhtemelen…Müjgan
Sen, çok uzaklarda…
Karşılaştığında bile tanımazken bu şiiri
Karanlık bir deniz içine çekmiş olacak beni…
Say ki batık bir gemiyim …
Say ki suda boğulup giden balık…
Vurgun yemiş say yüreğimi, aşkta…
Bırak bana kalsın kalan …nasırlı sevdam
Giden... bitsin... bende…
Ne zaman ki sen gittin…
Yağmurları götürdün peşinden
Ne soğuk
Ne bıraktığın çöl kurağı…
Hiçbir şey iflahımı kesmiyor artık…
Aşk geçirmez bir zırh kuşandım
Öyle büyük beden… bir hissizlik ki…
Bu Giyindiğim…
Soydukça, Yalnızlığın derisini …
Dudağı uçuklu bir şiir çıkar içimden ..
Ben çok yoruldum, aşktan… be Müjgan…
FATMA DOĞAN 29.04.2026/ TURHAL