Ben sen’li şiirler bırakacağım

“Ben Sen’li Şiirler Bırakacağım”

Sen geldikten sonra
hayatın sesi değişti.
Aynı sokaktan yürüdüm yine
ama adımlarımın sesi başka geldi kulağıma,
aynı gökyüzüne baktım
ama içimde açılan yer daha genişti.

Gülüşler daha uzun sürdü,
sessizlik eskisi gibi sıkıştırmadı göğsümü,
yalnız kaldığım akşamlar
duvara yaslanıp bekleyen bir yük gibi durmadı artık.
Çünkü insan,
birinin hayatına değdiğini bilince
tamamen silinip gitmiyor içinden dünyanın.

Ben büyük sözlerin adamı değildim.
Sevgiyi yüksek sesle anlatamadım.
Ama içimde sana ayrılmış bir yer vardı;
kimseyle karışmayan,
kimseye göstermediğim,
sadece sana ait bir yer.

Kalabalığın ortasında bile
orası saklı kaldı.
Günlük konuşmaların,
acele kararların,
yorgun günlerin ulaşamadığı bir yerdi.

Orada cümleler büyüdü.
Orada adın tekrarlandı.
Orada zaman ağır yürüdü.

Günler geçti sonra.
İnsanlar girip çıktı hayatımdan.
Yollar değişti,
adresler değişti,
ama içimdeki o yer
aynı kaldı.

İşte biliyorum,
bir gün ben de gideceğim.
Bu beden duracak,
bu ses susacak,
bu gözler bir daha açılmayacak.

Dünya devam edecek.
Sabah işe gidenler olacak,
otobüs duraklarında bekleyenler,
bir yere yetişmeye çalışanlar…
ama ben o kalabalığın içinde olmayacağım.

Herkes gibi.

Kimse burada kalmıyor.
Ne çok seven,
ne çok bekleyen,
ne de çok hayal kuran.

Ama insan giderken
geride bir şey bırakıyor.

Kimi kırgınlık,
kimi yarım kalmış sözler,
kimi de unutulmaya yüz tutmuş bir isim.

Ben başka bir şey bırakmak istiyorum.
Senden geçen duyguyu bırakmak istiyorum.
Birinin okuduğunda durup içini yokladığı satırlar…
“Ben de birini böyle sevmiştim” dedirten cümleler.

Çünkü sevgi,
yaşandığı an kadar değil,
başkasına geçtiği kadar kalıyor.

Ben seni dünyada tutmanın yolunu biliyorum:

yazmak.

Bir satıra kalp çarpıntısı koymak,
bir cümleye bekleyiş saklamak,
bir paragrafın içine
bir insanın varlığını yerleştirmek.

Adın geçmeyecek belki,
ama sen orada olacaksın.
Okuyan anlayacak.

Bir gün biri duracak ve diyecek ki:
“Bu satırlarda biri var.”

Evet,
sen varsın.

Çünkü sen benim hayatımda
sadece bir insan olmadın;
benim içimde yer değiştiren bir dünya oldun.

Birgün toprak beni çağırdığında,
hayat benden çekildiğinde
arkamda şunu bırakmak istiyorum:

Bir adam vardı.
Sessiz yaşadı.
Derin sevdi.
Gösteremedi belki
ama içinde birine koca bir yer açtı.

O yer
kelimelere dönüştü.

Herkes geçip gidecek bu hayattan,
Ben Sen’li şiirler bırakıp gideceğim,
Ve sana söz…
Şair olursam
seni yanıma alacağım…

Hüseyin Erdinç