Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Eziyetli bir ihtiyarım şimdi.
En büyük eziyet Nefs’e eziyet...
Ben, bunu Tanrı’ya
sordum da değiştim...
tebrikler..fazlaca şiir eklemişsiniz hepsini birden okumak zor..
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta