Ben, gecelerin en kırılgan yerinde doğdum
Sessizliğin içinden geçen bir çizik gibi…
Bazen sustum, bazen sustuğumdan daha yüksek haykırdım,
Ama hiçbir zaman boyun eğmedim hayatın karanlıklarına.
Yolum taşlıydı,
Bazen bir şehir yordu beni,
Ne hüzünler kurtarır seni
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını
Devamını Oku
ne çeyiz sandığının ceviz gölgesi
ve ne de acının ses duvarındaki
yorgun ve bıkkın bekleyişler
Acılar karartmışsa bile günlerin duvağını




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta