Benim en büyük ayıbım benim,
Alışkanlıklarıma, esir olmuş nefsim.
Ruhum kimlik peşinde, ben kimim?
Nereden geldim, nereye giderim?
Düşlerim, med cezir gel-gitlerinde.
Kendimi aradım felsefe, dinde.
“Niye gelip gidiyorum” dediğimde?
Nuh’un gemisi, dünya sefinesi de?
Ruhumu arıyorum, kim ten mimarım?
Dün yoktum, bugün var, ya yarınım
Öyle kusursuz ki, ten tasarımım.
Yetmiş odalı kafes ruhum ararım….
Ruhumu arıyorum, bedenimin neresinde?
Köşkte mi, barakada mı ne cehennemde?
Neler çekiyorum, ten kafesi cenderesinde?
Onun umurunda mı, yok o muyum tende?
Bilinmez gölünde çırpınıp duruyorum,
Mekteplerde geçti ömrüm, soruyorum.
Görünmez yaratıcı, varsın biliyorum.
“Ama ya ben kimim” Bilmiyorum….
2026
Kayıt Tarihi : 3.07.2026 18:35:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!