Kendimle Mutluyum Şiiri - Sevgi Gül İlkan

Özel günler sona erer ve telaşe biter
Herkes rutin düzenine döner

Ben içime döner, ruhum dünya varmış der

Kalabalık içinde kalınca, kendimi özlüyorum
Kendi dünyamla, iç yolculuğumla
Benimle baş başa kalmaya can atıyorum

Ezber hayat yaşayanlarla
Kendiyle ilgilenmeyenlerle
Ruhunu keşfe çıkmamışlarla
Başkalarının hayatını meşgale edinenlerle
Maddiyatçılık yarıştıranlarla
Maneviyattan uzak kalmışlarla yapamıyorum
Aykırıyım
Aralarına kök salmam için
Var güçleriyle gösterdikleri çabalara
Olabildiğince karşılıksızım

Anlam arıyorum...
Kurdukları sohbet sofrasında
Ruhuma bir şey sunmamalarına
Tok oturtup, aç kaldırmalarına
Tahammül edemiyorum
Kaybettiğim zamana üzülüyorum
Mecburi kalmadıkça
Bir araya gelmek istemiyorum

Lazım değil onlarca arkadaş
Lazım değil
Bir araya gelince mide doyurmak
Onun bunun hayatını meze yapmak

Olmaya gelişmemişliğin okulla pek ilgisi yok
İnsanın kendini yetiştirmesiyle alakalı
Dünyadaki tüm bilgileri hangimiz bilebiliriz ki?

İlkokul mezununu, Yörük kadının
Hayat felsefesine hayran kaldım
Olma yolunda dağlar tepeler aşmış
Dorukta, güneş selamlar çakmış

Beni, oyalamasa insanlar
Aşılacak dağlarım, tepelerim var
Güneşin altın saçağından akma isteğim yar
Ayaklarıma kara sular indi
Boş işlere yormaya çalışmasalar
Trip atmasalar, ikna etmeye baskı yapmasalar

Ben kendimle, kendi yolumla mutluyum
Yolum aşk, yolum aşk, yolum aşk!..