Ben Kalbine Hiçmi Girmedim

Ben kalbine hiçmi girmedim

Ben, senin kalbine hiç mi dokunamadım?
Hiç mi aklına gelip de bir boşluk hissetmedin,
Hani gecenin en sessiz yerinde
İçine çöken o tarifsiz sızı gibi…
Bir an durup nefesini kesen,
Sonra hiçbir şey olmamış gibi devam eden zamanın içinde
Ben hiç mi yer etmedim?

Adımı rüzgârın getirdiği bir fısıltı gibi
Hiç mi duymadın kulağında?
Gözlerinin bir köşesinde bekleyen bir damla yaş
Hiç mi olmadım?
Gülüşlerinin ardında saklanan bir hüzün,
Kalbinin en kırılgan yerine ilişmiş bir hatıra
Hiç mi olamadım?

Ben senin hayatında
Sadece geçen bir mevsim miydim?
Sonbahar gibi sessizce dökülüp
Ardımda tek yaprak bile bırakmadan
Kaybolan…

Yoksa sen bilerek mi görmedin izlerimi?
Duvarlarına kazınmış suskunluklarımı,
Gecelerine sinmiş adımı,
Uykularına karışan yüzümü…

Ben senin aklına geldiğimde
İçin hiç mi burkulmadı?
“Keşke” diye başlayan cümleler
Hiç mi dolanmadı dudaklarına?

Bir şarkı çaldığında,
Bir sokaktan geçtiğinde,
Bir koku değdiğinde anılarına
Ben hiç mi düşmedim içine?

Ben, bu kadar mı kolay silindim?
Bu kadar mı hafiftim yüreğinde?
Bir rüzgâr esip de savurdu gitti mi beni?
Bir yağmur yağıp da yıkadı mı izlerimi?

Oysa ben seni
Her bakışımda geleceğim gibi sevmiştim,
Her susuşumda seni korur gibi,
Her gidişimde biraz daha ölür gibi…

Senin için dünya duracak sandım bazen,
Kalbin beni seçti sanmıştım,
Yanılgılarımı umut diye sakladım,
Kırıntıları aşk sandım…

Şimdi soruyorum sana:
Ben senin kalbine hiç mi dokunamadım?
Hiç mi yer etmedim dualarında,
Gecelerinde, yalnızlıklarında?

Yoksa ben sadece
Hatırlamak istemediğin bir sayfa mıyım artık?
Kapatıp unuttuğun bir defter,
Tozlu bir rafın en arkasında…

Eğer öyleyse söyle,
Sessizliğinle değil, cesaretinle…
Ben iz bırakmadıysam kalbinde,
Ben gerçekten hiç olmadıysam sende…

O zaman bırak gideyim,
Bir hatıra bile olmadan,
Bir sızı bile bırakmadan…

Ama eğer için bir an olsun titriyorsa bu satırlarda,
Eğer kalbin bir yerden cevap veriyorsa bana,
Bil ki ben dokundum…
Hem de sandığından çok daha derine.

Söz : Mucize