Bağışlayamadığım kabahatlere gömülmüşsün
Her biri diğerinden büyük
Taşıyorsun kendinle geleceğe nefretlerini
Yokluğunda dahi takip edecek gibiler
Seni.
Sevdaların acılar içinde boğulmuş
Kinlerin kahve telvesi gibi koyu
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
