Ben Giderken Şiiri - Özdemir Koca

Çekip gittiğimde hasret bıraktım bir nebze,
Karanlıklarda gittim çektim geçmişe perde,
Ben gittiğimde arkamdan ağlamadılar belki,
Ama yangınlar bıraktım sönmeyen yürekte.

Ben gittiğim de kapı kolunu çektim yavaşça,
Duymadılar ayak seslerimi merdivenler de,
Bir fısıltı gibi gittim siyah çanta vardı elimde,
İçinde bir iki atlet bir kaç tişörtüm vardı yine.

Ben gittiğim de utandı yalnızlıklar geceden,
Yirmi beş yıllık emeğimdi sadece ağlayan,
Ben gittiğim de aklıma hakaret etti kaynanam,
Her şey uzaktaydı yakın olamadığım kadar.

Sen yine gezmeleri seçtin o mahalleler de,
Sana engel değildi hiçbir mekan ve zaman,
Bensiz mutlu olacağını sandın mutlumusun?
Bunca seneden sonra ayrılınca utanır insan.

Ben çekip gittiğim de Aydın sokakları inledi,
Arabalar bile yas tutup da yol yürüyemedi,
Bırakın yansın dedim kış gecesinde lambalar,
Belki gönlümün buzunu lambalar eritirdi,

Şimdi unuttum seni yalnızlığı sevdim gizlice,
Kim sevip bekler, yıllarına ihanet eden birini,
Ben gittim ya senin gelmedi belki umuruna bile,
Olsun zaman öğretir ben senden gidince.

Ben çektim gittim ya yürüdüğüm o gece,
Bana çok şey öğretti hayat bilmediğim nice...
Ve şimdi üzülmüyorum iyi ki senden gitmiş,
Kalmasın sende hiç bir ahım benliğim bile,
Kurban ol sen bana işte.