Ben annemin yanan bağrı, babamın çaresizliğiyim
Ben yıldızları kurşun, Ay'ı koca bir bomba gibi görüp, güneşin doğuşunu bekleyen bir çiçek
Ben başımdaki kanın gövdeme akıp kanatlarıma can olan gökyüzünde bir melek
Ben günlerin geçişini, parmakları ile sayıp sayı öğrenen, gecenin ne kadar sürdüğünü , zamanın farkını kuyudaki yusuf gibi öğrendim
Bana gece ecel, gündüz ise kefen oldu
Ben gazzede zamansız büyüyen bir çocuğum
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta