Ben Erzincanlıyım. Şiiri - Hüseyin Yanmaz

Ben Erzincanlıyım
Dağların gölgesinde büyüdüm
Ovanın bereketini gördüm
Toprağımın kokusunda alın teri
Suyumun sesinde çocukluğum vardır
Tercan yaylacık köyünün her taşında bir hatıra
Her yolunda memlekete çıkan bir özlem vardır.

Zuğur’un heybeti düşer ufkuma
Çırtandaki suyun sesi karışır türkülerime
Güneşim sıcak kışım ayazdır
Ama insanımın yüreği sıcaktır
Bir lokmayı bölüşür
Bir yudum suyu bile herkesle paylaşır.

Türkülerim yanık
Sazımın teli dertlidir
Bir bozlak olur yüreğimde yankılanır
Bir ağıt olur dağlarıma ulaşır
Sevdamı sazın teline
Hasretimi rüzgara emanet ederim.

Ben Erzincanlıyım
Alın terine emeğe değer veririm
Bağımda bereket
Ovamda umut yetişir
Yaylamda özgürlük
Köyümde çocukluğum saklıdır
Bir yanım dağ
Bir yanım ova
Bir yanım bitmeyen memleket sevdasıdır.

Acıyı da bilirim, sevinci de
Sarsıntılar gördüm, yaralar aldım
Ama hiçbir zaman umudumu kaybetmedim
Yıkıldığım yerden yeniden doğruldum
Çünkü bilirim
İnsan toprağına tutunursa
En büyük acıların içinden bile yeniden doğar.

Ben Erzincanlıyım
Dağlar kadar vakur
Nehirler kadar özgür
Toprak kadar sabırlıyım
Köküm Anadolu’nun derinliklerinde
Yüreğim bu vatanın her köşesindedir.

Geçmişimi unutmam
Ecdadımın bıraktığı emanete sahip çıkarım
Dünüme saygı
Yarınıma umut taşırım
Çünkü vatan dediğin
Sadece üzerinde yaşadığın toprak değil
Uğruna emek verdiğin
Sevdiğin, koruduğun
Kocaman bir yürektir.

Köküm bin yılların derinliğinde
Yüzüm aydınlık yarınlara dönüktür
Yıkılmayan bir çınar
Sönmeyen bir meşaleyim
Erzincan benim memleketim
Anadolu benim yurdum
Türkiye benim sevdamdır.

Ben Erzincanlıyım
Dağlarımla, ovalarımla
Türkülerimle, dualarımla
Acımla, sevincimle, umudumla
Dünümle gurur duyar
Yarınıma umut ekerim.

Ben Erzincanlıyım
Ben bu güzel vatanın evladıyım
Sonsuza dek
Erzincan’ın Tercan’ın yaylacık köyün’ın
Sevdalısıyım...

Hüseyin YANMAZ
19.08.2026