Ben De Engelliyim Ne Olmuş

Bu Şiirin Hikâyesi Bu şiir, bir gecenin sessizliğinde yazıldı. Dışarıda hayat akıyordu ama o, dört duvarın içinde kendiyle baş başaydı. “Ben de engelliyim, ne olmuş?” diye sordu önce kendine. Aslında bu bir isyan değil, bir hesaplaşmaydı. Bir kelime vardı onu en çok yaralayan: “sakat.” O kelime duyulduğunda kalbi kararıyor, İnsanların bakışlarında acıma ile uzaklık arasında bir soğukluk hissediyordu. Oysa suçlu değildi. Günahı yoktu. Sadece farklıydı. Bazen yardımsız bir adım atamamak, Bazen aynaya bakıp sessizce ağlamak, Bazen de “sevilen biri olur muyum?” sorusuyla geceyi sabaha bağlamak… Bu şiir, işte o anların içinden doğdu. Hayat onu görmüyor, duymuyor gibiydi. Ama o, hayata küsmedi. Kırıldı, parçalandı, yandı… Yine de kalbinde bir yer hep umut için kaldı. Bu şiir sadece bir acının anlatımı değil; Aynı zamanda bir çağrıdır. “Biz de insanız” deme cesaretidir. Kalbi olan, seven, üzülen, hayal kuran insanların sesidir. Ve sonunda şunu fısıldar: Üzülmeyin… Zorluklar yenilmek için değil, yenmek için var. Engeller, insanı küçültmez; İnsanı insan yapan şey, yüreğidir. Bu şiir; Görülmeyenlerin görülme isteği, Duyulmayanların sesi, Ve bir gün mutlaka anlaşılacağına inanan bir kalbin hikâyesidir.