Ben anlatamadım Şiiri - Basri Erdoğan

Ben anlatamadım.
Dilimin ucuna kadar geleni susturdum,
kalbimin kapısına kadar yürüyeni geri çevirdim.
Sana varan her yol içimde karanlığa çıktı.

Geceler boyu odalara sığmadım,
duvarlar beni tanıdı, ben kendimi tanıyamadım.
Uykuyu çağırdım, gelmedi.
Çünkü sen gelmedin.

Nefes dedikleri şey,
meğer insanın içinde bir umut taşırmış;
ben umudu kaybedince
ciğerlerim de çalışmayı bıraktı.

Yediğim ekmek doymadı bana,
içtiğim su yanmayı söndürmedi.
Adını andım,
ateş oldum.

Sebebi neydi biliyor musun?
Sen sandığım sende
beni benden alanı bulmuştum.
Bir yüz değil, bir sır sevdim.
Bir insan değil, kaderimi.

Acı öyle büyüdü ki içimde,
gözyaşı bile korktu düşmeye.
Ağlamak nimettir derler,
ben o nimeti de kaybettim.

Bir insan acıdan susar mı?
Susar.
Bir insan yanarken kül olmaz mı?
Olur.
Ben oldum.

Şimdi isminden yapılmış bir hiçlikteyim,
ne dünyaya aitim
ne kendime.
Sana çıkan her duada
yine sana düşüyorum.

Ve anladım…
Bazı aşklar anlatılmaz,
yaşanır sanılır,
meğer insanı yaşarken tüketirmiş.