Ben Şiiri - Eyüp Dalkılıç 2

Üzerime örtüdür bu soğuk gece,
Titretir içimi çiğerlerime kadar.
Sense bir buz tebessüm gibi donuksun,

Gözlerinde sanki bir mahrem
Kaçışır gözlerimden.

Ben hakikati sustum,
Dilimde artık mühürdür.
Duydum ki aradığın huzur;
Huzur dediğin şey bir nefeslik zehir,
Sensizlik, damarlarımda dolaşan bir sır.

Yüzünde senin olmayan bir yüz,
Belki de bir ayna gibi
Bir zindanın duvarına çarpıp kırılır.

Ben seni mutluluk sanmıştım,
Oysa en mesut hâlim, uyandığım o gün;
Sen yoktun yanımda, bir hemşire...

Bu hayat bana senin yokluğundan miras,
Bir cellâdın geceden artan kanı meğer.
Veda etmedin; gidişin bir sessizlikti,
O sessizlik çöktü, âlem daraldı.

Aşk dedikleri, kalbe atılan düğüm,
Çözüldükçe yalan, yandıkça akıbet kaldı.

Şimdi ne sen varsın ne ben,
İkimiz de başka bir bedende bütün.

Ben burada hakikati gömdüm içime,
Sen hâlâ gülüyorsun yalan şeylere.
1999