Ben Şiiri - Yavuz Selim Balcıoğlu

Ve bazen yürümek bile bir erdem değildir.
Sadece düşmemek için yapılan bir alışkanlıktır.
Adımlarım ileri mi gidiyor, yoksa aynı yerde mi sayıyorum,
bunu ayırt edecek gücüm bile kalmıyor.

Güç dediğim şey,
başkalarının bana yakıştırdığı bir maskeymiş meğer.
İçimde kalan ise yorgun, sessiz
ve artık kendini ikna etmeye çalışmayan biri.

Kaybettiklerim için ağlamıyorum artık.
Onlar gitti.
Asıl acı, giderken benden de bir şey götürmüş olmaları.
Geriye eksik bir ben bıraktılar.

Bazı geceler umut etmiyorum.
Çünkü umut, sabaha çıkma ihtimalini hatırlatıyor
ve ben bu karanlığı ezberledim.

İstersen yapabilirsin demiştik ya…
Bazen insan yapabilir,
ama yapmak istemez.

Ve bu,
sandığımızdan çok daha ağır bir çöküştür.

Artık anlatacak bir şeyim yok.
Ne savunacak bir gücüm,
ne de tutunacak bir cümlem.

İçimde olan biteni kimse duymasa da olur.
Zaten bazı çökmeler
seyirci kabul etmez.

Işık sönmedi belki,
ama ben bakmayı bıraktım.

Ve insan bazen
tam da burada,
hiçbir şey söylemeden
kalır.