Ve bazen yürümek bile bir erdem değildir.
Sadece düşmemek için yapılan bir alışkanlıktır.
Adımlarım ileri mi gidiyor, yoksa aynı yerde mi sayıyorum,
bunu ayırt edecek gücüm bile kalmıyor.
Güç dediğim şey,
başkalarının bana yakıştırdığı bir maskeymiş meğer.
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta