Dünya akar durur, sanki sayarım ben hep yerimde.
Dışım çiçek açsa ne yazar derindeki bilinmediğinde.
Güvene dair içimde ne bir kırıntı kaldı ne de bir zerre,
Zaten güven ne arar, yarayla büyüyen bir yürekte?
Hayat erken ihtiyarlatır bazı gönülleri derdiyle,
Ben miyim genç bir ihtiyar yoksa dışarısı mı büyümemekte?
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ne güzel demişsiniz
dilinize sağlık
beğeni ile okudum
Teşekkür ederim efendim. Beğenmenize çok sevindim. 15 yaşında şiir yazmaya çalışan biri olarak böyle iyi bir yorum almak beni oldukça mutlu etti.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta