Yokluğunla alıştım sabahlara,
her gün biraz daha sessiz.
Özlemek acıtıyor hâlâ
ama artık
kanatmıyor eskisi gibi.
Seni sevmek
içimde kapanmayan bir yer,
dokunmuyorum
ama orada olduğunu biliyorum.
Bazı acılar
insana eşlik etmeyi öğreniyor.
Hasret var evet,
ama bu kez yıkmıyor beni.
Adını düşündüğümde
gözlerim doluyor belki
ama içimde bir ışık
sönmeyi reddediyor.
Aşk acısı dedikleri
her şeyi karartmıyormuş meğer.
Bazen insan
acıya rağmen
kendini buluyormuş.
Belki bir gün.
aynı yerde değil,
aynı zamanda da değil.
Ama aynı kalple
hatırlarız birbirimizi.
Seni özlemekten yoruldum belki
ama sevmekten değil.
Çünkü umut,
en çok
sevginin içinden çıkıyor.
Kayıt Tarihi : 20.1.2026 10:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!