Belki Şiiri - İlker Ermiş

Bir başımayım,
Sensizliğe buladım gençliğimi.
Gözlerim öylesine yorgun,
Dudaklarım öylesine kilitli,
Ellerim birbirine sarılmışçasına.
Sessizliğini dinliyorum usulca.
Ah, şu mesafeler!
Git gide büyüyor yollarında.
Bir seni özlüyorum;
Bir de ikimizi.
Adını koyamadım bu yerin;
Bir sana bakıyorum,
Bir de kendime.
Yol alabildiğince uzun,
Öyle karanlık ve öyle uçsuzca.
Ötelere dalıyor gözlerim.
Dönenler de oldu bazen,
Gördüm.
Geldiler ve sarıldılar...

Belkilere sığınmak acizlik midir?
Ne garip!
Tek bir dal dahi bulamıyor insan.
Bilmem, adına ne denir;
Sen dolu ihtimallere sarılsam?
Kalkarım sandım;
Bir sözünle ölmemeliydim oysa.
Gönül kırılınca iki parçadır sandım;
Bir dokunuşun savurdu rüzgâra!