Bekliyor Musun Hâlâ? Şiiri - Seyrani Göl

İçimde bir iskele var hâlâ,
ayak seslerimizi unutmamış tahtalar.
Her rüzgar sende kalmış,
her esinti sana savuruyor beni yeniden.

Dalgalar,
adı silinmiş bir şehir gibi
taşıyor seni kıyılarıma.
Her harfi seninle başlayan
suskun bir vedanın yankısı gibi.

Gözlerin hâlâ orada mı
o uzak, o suskun ufukta?
Ben hâlâ orada arıyorum
yarım kalan cümleleri…

Düşlerimin kanatlarında
martılar değil artık,
savrulan yalnızlığım çırpınıyor.
Ve ben,
hiç gelmeyecek bir “biz”in
gelmesini bekliyorum...

Bir iz bıraktın içime,
ne deniz silebildi
ne zaman.
Suskunluğunda yankılanan bir çağrıyım ben;
duyulmayan,
ama hep orada duran.

Sözcükler kuruyor boğazımda,
her gece
adını anmakla başlıyor,
bir dua gibi,
bir yara gibi.

Yıldızlara yazdım yokluğunu,
gökyüzü sustu.
Gecenin kollarında titredim,
senin ellerini arar gibi…

Bir mendil gibi dalgalanıyor içimde hatıraların,
kurumuş gözyaşlarıyla.
Ve ben
her sabah sana uyanmak için
uykusuz kalıyorum.

Sahi,
bekliyor musun hâlâ,
hiç gelmeyecek bir “biz”i?
S.GÖL