Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Allah (cc) ın rahmetinden ümit kesmek en büyük günahtır muhterem kardeşim! Lakin bu dünya daru-l ücret (ücret alma yeri) değil, daru-l hizmet (hizmet etme mahalli) ttir! Yani; bizler bu dünya denen imtihan meydanına güzelce yaşamak ve keyf etmek için değil, çeşitli sıkıntılarla sınanmak ve denenmek için gönderildik! Ta ki; kim mükafata layık, kim mücazata müstahak tefrik edilsin! Yoksa altınla bakır, cam ile elmasın farkı bilinmezdi! Buradaki dünyevi makamlar içinde bir çok sınava ve mülakata tabi tutmuyorlar mı? Tutuyorlar! O zaman bu prosüdürler normal demektir! Zira 'ZAMAN GÖSTERDİ Kİ; CENNET UCUZ DEĞİL MÜHİM BİR FİAT İSTER! CEHENNEM DAHİ LÜZUMSUZ DEĞİL!'
Hayırlı Ramazanlar.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta