Bekleyenin İzzeti Şiiri - Tokadî Ha

Bir bahar mevsiminde. Az bir güneş aldıktan sonra pembe çiçekler açmış bir kiraz ağacının, günlerce güneşe hasret, yağmurlu ve bulutlu günlerin ve uzun bekleyişlerinin ardından, bugün doluya tutulmuş halini görünce ruhumda hissettirdiklerini kaleme almak istedim. Şiir, her insanın bir beklediği ve bekleyeni olduğundan yola çıkıyor. Ve BEKLENEN olmanın kimi zaman "o erişilmez olma kibrine" kapıldığına dikkat çekerek, bunun farkında olmayan BEKLEYEN'in saf ve özverili tutkusunun onu düşürdüğü zillet halinden kurtulmasına dikkat çekiyor. Tabi bu kurtuluş, bir anlamda bir varoluş, bir uyanış sancısının sonunda mümkün olabiliyor. Her insan hayatında kimi zaman böyle sancılı süreçler yaşamıyor mu? Bazen bazı insanlara hak ettiğinden fazla değer verdiğiniz olur, bu aşırı bir özveri, fedakarlık ile tezahür eder ve sizden çok şey götürür kimi zaman. Tıpkı güneşe aldanıp bekleyen ve doluya tutulup yaprakları dökülen o bahçemizdeki kiraz ağacı gibi. Aslında kiraz ağacı burada güçlü bir metafor üzerine oturmuş oluyor. İşte en büyük uyanışlarımızdan biri de, kimilerini beklerken kaybettiğimizi sandıkları o izzetimizi, tekrar üzerimize takıp, her şeye rağmen “izzetli bir bekleyen olma rolünü kazandığımız zaman” vuku buluyor. Özetle beklerken, beklenen de olabilme gücüne erişebilmenin hikayesini anlatıyor bu şiir.